od względem taksonomicznym glony stanowią niejednolitą grupę roślin arodnikowych. Ich podział systematyczny nie został dotychczas definityw ustalony i ciągle ulega różnym zmianom. Początkowo jako kryterium po ału służyły tylko cechy morfologiczne i sposób rozmnażania się. Z cza em zaczęto uwzględniać również dane cytologiczne, biochemiczne, gene czne, paleobotaniczne i fitogeograficzne. Dzięki temu można coraz pre yzyjniej określać miejsce poszczególnych taksonów w systemie, co prowa do uzyskania coraz wierniejszego obrazu odzwierciadlającego stosunki okrewieństwa między poszczególnymi grupami glonów. W zależności od interpretacji materiału faktycznego i od punktu widzenia oszczególnych taksonomów powstały i w dalszym ciągu tworzone są różne ystemy. Najczęściej stosowany jest system Paschera (1931), według któ o glony dzielimy na 9 gromad: 1. Sinice - Cyanophyta. 2. Glaukofity - Glaucophyta. 3. Eugleniny - Euglenophyta. 4. Tobołki - Pyrrophyta; należą tu: bruzdnice (Dinof/agellatae), krypto onadowe (Cryptophyceae), chloromonadowe (Chloromonadophyceae). 5. Chryzofity - Chrysophyta; zaliczono tu: złotowiciowce (Chrysophy ae), różnowiciowe (Xanthophyceae = Heterokontae), okrzemki (Bacilla ophyceae), kokolitoforynowce (Coccolithophorinales) i Silicoflagellatae; dwie ostatnie grupy włącza się często do złotowiciowców. 6. Zielenice - Chlorophyta; zaliczono tu również sprzężnice (Con/uga )• 7. Ramienice - Charophyta. 8. Brunatnice - Phaeophyta. 9. Krasnorosty - Rhodophyta. Również i ten system nie ostał się w swej wersji pierwotnej, lecz przeć dził ewolucję i ulegał znacznym modyfikacjom, w tym również i pewn uproszczeniom przeprowadzanym dla potrzeb dydaktycznych. Ze względu na zakres książki nie będziemy wdawać się tu w szczegóło analizę systematyczną glonów, dokonamy jedynie przeglądu najważn szych ich grup.