Rozmieszczenie geograficzne glonów jest na ogół bardzo słabo poznane. Złożyło się na to szereg przyczyn, w tym głównie młody wiek nauki o glonach (algologii) oraz specyfika tych roślin i związane z nią specjalne i skomplikowane metody badawcze. Rozmieszczenie glonów słodkowodnych poznano, jak dotychczas, bardzo fragmentarycznie. Istnieją nieliczne flory algologiczne obejmujące większe obszary; większość prac fizjograficznych dotyczy tylko niewielkich rejonów. Również mało wiemy o rozmieszczeniu glonów w Polsce, ponieważ niektóre obszary naszego kraju w ogóle nie zostały jeszcze zbadane pod względem algologicznym. Często wyraża się pogląd, że pomiędzy florami glonów słodkowodnych różnych regionów kuli ziemskiej zachodzi znaczne podobieństwo. Jest bowiem dużo gatunków kosmopolitycznych występujących na całym świecie w podobnych warunkach środowiska oraz wiele gatunków ubikwisty-cznych, występujących w różnych siedliskach. Są jednak również - stanowiące przeciwieństwo tej wszędobylskości - gatunki związane tylko z pewnym określonym typem siedliska, tzw. gatunki stenotopowe, lub o bardzo ograniczonym zasięgu geograficznym, tzw. gatunki endemiczne, np. niektóre gatunki draparnaldii (Draparna/d/a) w jeziorze Bajkał. Niektóre grupy glonów, jak np. desmidie i okrzemki, wykazują również tendencje do występowania na pewnych określonych obszarach, natomiast kosmopolityczne w dużym stopniu wydają się być pewne zielenice (np. pierwotkowce) i bruzdnice. Sądzono, że podobnie jest również z sinicami, okazało się jednak, że wśród nich istnieje wprawdzie wiele gatunków o bardzo szerokim rozmieszczeniu geograficznym, lecz są równigż gatunki wyraźnie związane z pewnymi strefami klimatycznymi. Rozmieszczenie glonów morskich jest również bardzo słabo poznane. Stosunkowo najwięcej wiemy pod tym względem o wielkich brunatnicach i krasnorostach (rys. 174). Brunatnicez rzędu listownicowców (Laminaria- les) występują głównie w chłodnych morzach obu półkul, sięgają też niekiedy do stref umiarkowanych, a nawet i subtropikalnych tak daleko, jak daleko docierają prądy morskie. Przedstawiciele morszczynowców (Fucales) żyją w umiarkowanych i chłodnych morzach obu półkul, z wyjątkiem paciorkowca (Cystoseira) i gronorostu (Sargassum), które występują w tropikach i subtropikach. Krasnorosty można spotkać we wszystkich morzach. Najwięcej, bo około 44% przypada ich na morza pozatropikalne półkuli południowej, 34% na morza pozatropikalne półkuli północnej i 22% - na morza tropikalne. Wśród dużych, osiadłych glonów mórz chłodnych 40-43% sta-nowią brunatnice, 46% - krasnorosty i 12-13% - zielenice; w morzach ciepłych 58% stanowią krasnorosty, 24% - zielenice i 18% - brunatnice. Flora glonowa Polski jest, jak dotychczas, słabo poznana. Obszerniejsze dane dotyczące rozmieszczenia glonów mamy tylko z tych okolic, gdzie przeprowadzano badania szczegółowe. Wiele obszarów natomiast jest słabo zbadanych. Dopiero ostatnie czasy przynoszą więcej danych, ponieważ badania algologiczne nabierają coraz większego znaczenia praktycznego. Jak wynika z przeprowadzonych dotychczas badań, flora glonów zbiorników śródlądowych Polski nie wykazuje żadnych specjalnych odrębności w stosunku do innych obszarów naszego kontynentu położonych w umiarkowanej strefie klimatycznej (oczywiście z uwzględnieniem zróżnicowania siedliskowego). Bałtyk natomiast stanowi akwen o właściwościach