różniących go od innych mórz (płycizny, duże wahania temperatury wody, małe zasolenie, bardzo słaby kontakt z otwartymi wodami innych mórz i oceanów), wskutek czego flora jego ma dość specyficzny charakter. Występują w nim bowiem zarówno gatunki żyjące w wodach słodkich, jak również gatunki typowo morskie. Plankton roślinny polskiej części Bałtyku tworzą głównie okrzemki (Bacillariophyceae), bruzdnice (Dinoflage/latae), sinice (Cyanophyta) i zielenice (Chlorophyta). Wśród okrzemek reprezentowanych w naszym Bałtyku przez około 150 gatunków przeważają liczbą osobników przedstawiciele grupy Centra/es, jak np.: melosira (Melosira), cyklotela (Cyclotella), talassiosira (Thalassiosira), koscinodiskus (Coscinodiscus), chetoceros (Chaeto-ceros). Wśród wód przybrzeżnych, głównie w Zatoce Gdańskiej, spotykamy jednak również znaczną liczbę przedstawicieli Pennales występujących także w wodach słodkich, jak: asterio-nella (Asterionella), synedra (Synedra), kokkoneis (Cocconeis), łodzik (Navicula), gyrosigma (Gyrosigma), gomfonema (Gomphonema). Pewnym wyjątkiem jest tu likmofora (Licmopho-ra), okrzemka typowo morska. Sinice [Cyanophyta) występujące w Bałtyku (ponad 40 gatunków) należą do Chroococca-les i Hormogonales. Zasiedlają one głównie strefy przybrzeżne. Najczęściej spotykamy gatunki należące do rodzajów: merismopedia (Merismopedia), mikrocystis (Microcystis), afanotece (Aphanothece), gleokapsa (Gloeocapsa), drgalnica (Oseillatoria), afanizomenon (Aphanizo-menon), anabena (Anabaena), nodularia (Nodularia; głównie N. spumigena). Bardzo nielicznie (8 gatunKowj reprezentowane są w naszym morzu eugleniny (Eugleno-phyta), a także złotowiciowce (Chrysophyceae), z których najczęściej spotyka się dinobrion (Dinobryon). Również niewiele jest Silicoflagellatae reprezentowanych głównie przez gatunki z rodzajów: ebria (Ebria), distefanus (Distephanus) i diktiocha (Dictyocha). Z tobołków (Pyrrophyta) występują tylko bruzdnice (Dinoflage/latae) i to przeważnie w wodach przybrzeżnych, rzadziej wśród otwartego morza; są to: eksuwiela (ExuviaeJla), dino-fisis (Dinophysis), peridinium (Peridinium) i śluzek (Ceratium). Bardzo mało spotykamy planktonowych zielenic (Chlorophyta), które występują zazwyczaj w wodach przybrzeżnych przynoszone tu przez rzeki. Szczególnie ubogo reprezentowane są one w wodach morza otwartego; są to: trochiscja wielokolcowa (Trochiscia multispinosa), diktiosferium piękne (Dietyosphaeriumpulchellum), ankistrodesmus sierpowaty (Ankistrodes-mus falcatus). Natomiast wśród glonów osiadłych zielenice odgrywają dużą rolę; dość pospolite są różne gatunki gatęzatki (Cladophora), ulwa sałatowa, zwana również sałatą morską (Utva lactuca) oraz kilka gatunków taśmy (Enteromorpha). Z ramienic (Charophyta) występujących w naszym Bałtyku tylko ramienica bałtycka (Chara baltica) związana jest wyraźnie z wodami słonawymi, inne gatunki rosną również w słodkowodnych zbiornikach śródlądowych. Ze względu na słabe zasolenie Bałtyku zarówno brunatnice (Phaeophyta), jak i krasnorosty (Rhodophyta) są tu dość ubogo reprezentowane. Z grupy pierwszej należy wymienić przede wszystkim morszczyn pęcherzykowaty (Fucus vesiculosus), strunkę witkowatą (Chorda filum), a poza tym różne gatunki kłoska (Ectocarpus), miotełki (Sphacelaria), diktiosifona (Dictyosi-phon) i pylajeli (Pylaiella). Z krasnorostów pospolicie występują gatunki z rodzajów: rurecznica (Poiysiphonia), rozróżka (Ceramium) oraz widlik zaostrzony (Furcellaria fastigiata). Ubóstwo glonów osiadłych przy naszym wybrzeżu w wielkiej mierze powodowane jest nieodpowiednim dla nich podłożem. Dno morskie jest tu bowiem piaszczyste lub muliste, co nie sprzyja osiedlaniu się tych roślin