Sadzonkowanie peireskii i peireskiopsis odbiega cał­kowicie od opisanych poprzednio sposobów rozmnaża­nia. Przy tego rodzaju kaktusach sporządzamy tzw. sadzonki zielone. Okres pełnego wzrostu u tych rodza­jów trwa przez cały rok. Sadzonki tniemy z wierz­chołków lub pędów bocznych. Najszybciej ukorze­niają się sadzonki robione z pędów młodych, nie zdrew­niałych. Cięcie robimy bezpośrednio u nasady liścia, tuż pod węzłem. W tym miejscu tkanka twór- cza jest silniej rozwinięta, co ułatwia powstanie ko­rzeni. Sadzonek nie należy zasuszać, lecz bezpośrednio po cięciu sadzić do wilgotnego substratu składającego się z 2/3 torfu i 1/3 piasku. Po posadzeniu naczynie z sadzonkami ustawiamy w miejscu zacienionym i par­nym. Najlepiej przykryć je folią albo wstawić do akwa­rium. Temperaturę utrzymujemy w granicach 20—25°C. Jeśli listki będą więdły, rośliny należy często spryski­ wać. W uprawie kaktusów zdarza się, że roślina nam pod-gniwa. Kiedy to zauważymy, zazwyczaj na leczenie jest już za późno. W tym przypadku musimy ratować pozostałą jeszcze zdrową część rośliny przez szczepie­nie lub sadzonkowanie. Najpierw robimy cięcie nad miejscem uszkodzenia, żeby się zorientować, jak daleko posunął się proces gnilny w kierunku wierzchołka. Jeśli zajdzie potrzeba, odkrawamy cienkie plasterki do momentu, kiedy dojdziemy do zdrowej tkanki. Za każ­dym cięciem dezynfekujemy nóż. Przy odcinaniu pla­sterków bacznie obserwujemy zabarwienie przewodów walca osiowego, którego barwa nie może być żółto-brązowa, lecz zdrowa i jasna. Po dojściu do zdrowej tkanki musimy zdecydować, jaki wybierzemy sposób ratowania rośliny. Jeżeli zdrowa część rośliny jest na sadzonkę za mała, musimy ją zaszczepić. Wybór me­tody utrzymania rośliny przy życiu będzie zależał od decyzji i umiejętności samego kaktofila. Dla uzyskiwania dobrych wyników przy sadzonko­waniu kaktusów, należy "pamiętać o głównych zasa­dach postępowania w tym zakresie i warunkach decy­dujących o dobrych efektach: sadzonki najkorzystniej ciąć z roślin matecznych wyhodowanych z nasion, gdyż rozmnażanie z pokolenia na pokolenie drogą wegetatywną prowadzi do dege­neracji roślin. im większa sadzonka, tym lepszy wzrost nowej rośliny uzyskiwany dzięki większej ilości dłuższych korzeni. promienie słoneczne leczą ranę i przyśpieszają wytworzenie się korzeni, nie należy więc sadzonek „utykać po kątach" w miejscach ciemnych. długość dnia ma duży wpływ na szybkość uko­rzeniania się sadzonek i dlatego najlepsze wyniki osią­gamy przy sadzonkowaniu i szczepieniu wiosną i w pierwszej połowie lata. — brak światła i powietrza, wysoka temperatura i duża wilgotność powietrza sprzyjają rozwojowi róż­nego rodzaju grzybów, które atakują sadzonki. gatunki które przechodzą w miesiącach letnich okres spoczynku niechętnie ukorzeniają się w tym czasie. przez sadzonkowanie lub szczepienie łatwo prze­nosi się z rośliny matecznej na sadzonkę lub zraz, choroby grzybowe i wirusowe trudne do wykrycia go­łym okiem. Choroby te przenoszone są również z ziemi na roślinę i dlatego jako podłoża należy używać wy­łącznie substratu parowanego.